باد با خود خواهد برد

شکوفه های گیلاس را

تا سپیدی ابرها.

"کیارستمی"

سخن از تنهايي و انزواست. کاملا روشن است كه از اصل و بنياد، تنهايي چيزي نيست كه كسي به دلخواه در آن بماند يا آن را از سر بگذراند. ما تنهائيم، تنها. ممكن است خود را گول بزنيم و طوري رفتار كنيم كه چنين نيست. اما هست. چه بهتر كه آن را درك كنيم، برآن واقف باشيم و كم كم آن را بپذيريم. مسلما دچار سرگيجه خواهيم شد. مثل این است که هرآنچه به ما نزديك بوده و چشم ما به آن عادت داشته، از نظر دور ميشود، تا بينهايت دور. كسي كه بهطور ناگهانی از خانه و کاشانهاش جاکن شود، بدون آمادِگي، بیمرکب و توشهی راه، پرتاب شود پشت سلسله جبال منطقهاي كوهستاني، اينگونه احساس ميكند: ناامنیِ بيسابقه همرا

چایت را بنوش
نگران فردایت نباش
از گندمزار من وتو
مشتی کاه میماند برای بادها...

نیما یوشیج

دوم مرداد سالروز درگذشت شاملو - از دفتر مدایح بی صله به فریادی خراشندهبر بامِ ظلمتِ بیمارکودکیتکبیر میگوید گرسنهروسبیییمیگرید آلودهدامنیاز پیروزیِ بردگانِ دلیرسخن میگوید. □ لُجِّهی قطران و قیربیکرانه نیستسنگینگذر است.روز اما پایدار نمانَد نیزکه خورشیدچراغِ گذرگاهِ ظلماتی دیگر است:بر بامِ ظلمتِ بیمارآن که کسوف را تکبیر میکشدنوزادی بیسر است. و زمزمهی ماهرگز آخرین سرود نیستهر چند بارهادعای پیش از مرگ بوده است. ۸ مهرِ + نوشته شده در دوشنبه دوم مرداد ۱۳۹۶ساعت 10:48 توسط |

» نمایش این صفحه بدین معناست که نویسنده وبلاگ یک مطلب را بصورت رمزدار درج کرده است و برای مشاهده کامل مطلب نیازمند آن هستید که کلمه عبور مرتبط با این مطلب را دانسته و وارد کنید.

ﮐﯿﻨﻪ ﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡﻋﺸﻘﻬﺎﯾﻢ ﺭﺍ!ﺩﺷﻤﻨﺎﻧﻢ ﺭﺍ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺍﻡﺩﻭﺳﺖ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﯼ ﺑﺮ ﻧﻤﯽ ﮔﺰﯾﻨﻢ... + نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم مرداد ۱۳۹۶ساعت 9:5 توسط |